Από 1 Ιουλίου έως 4 Σεπτεμβρίου, ο Κινητός Κινηματογράφος του Δήμου Πατρέων ταξιδεύει σε πλατείες, αυλές και χωριά, προβάλλοντας ταινίες με κοινωνικό περιεχόμενο: “Io Capitano”, “Triangle of Sadness”, “There is Still Tomorrow”, “3000 Nights”, “Happening”, “Le Mohican” και άλλες σημαντικές ευρωπαϊκές και διεθνείς παραγωγές.
Αν κάτι χαρακτηρίζει φέτος το πρόγραμμα, είναι η ξεκάθαρη επιλογή ταινιών που μιλούν για τις ρωγμές του κόσμου μας. Μετανάστες που διασχίζουν την έρημο και τη Μεσόγειο, γυναίκες που διεκδικούν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, νέοι που παλεύουν με την περιθωριοποίηση και την εξουσία. Οι ιστορίες αυτές δεν “ψυχαγωγούν”. Καλούν σε τοποθέτηση.
Αυτός είναι ο λόγος που η πρωτοβουλία του Δήμου Πατρέων –με την ιδεολογική ταυτότητα που την καθορίζει– αποκτά ιδιαίτερο βάρος: γίνεται πολιτιστική πράξη με κοινωνική πρόταση. Όμως, για να μετατραπούν αυτές οι προβολές από απλές “καλοκαιρινές βραδιές” σε χώρο κατανόησης και ζύμωσης, χρειάζονται υπερβάσεις. Χρειάζονται δράσεις που θα κινητοποιήσουν και θα αγκαλιάσουν τον δύσπιστο πολίτη, αυτόν που χρόνια τώρα κοιτά με επιφύλαξη κάθε τι “θεσμικό” ή “καθοδηγούμενο”.
Πρέπει να χτιστεί ένα περιβάλλον συμμετοχής. Με συζητήσεις μετά τις προβολές, διασύνδεση με τοπικές ομάδες, παρουσία εκπαιδευτικών, εφήβων, μεταναστών, καλλιτεχνών. Ο Δήμος δεν μπορεί να μείνει στον ρόλο του οργανωτή. Οφείλει να γίνει συνομιλητής.
Η τοπική αυτοδιοίκηση, ιδιαίτερα όταν διαθέτει μια κοινωνική οπτική, δεν αρκεί να “εκφράζει” προθέσεις. Οφείλει να σκιρτήσει τις καχυποψίες, όχι με συνθήματα, αλλά με πράξεις που φέρνουν ανθρώπους κοντά – όχι στο “μήνυμα της ταινίας”, αλλά στον εαυτό τους μέσα από αυτήν.
Γιατί τελικά, δεν είναι ο κινηματογράφος που αλλάζει τον κόσμο. Είναι ο θεατής που βλέπει αλλιώς. Και αυτός ο θεατής χρειάζεται χώρο, εμπιστοσύνη και πρόσκληση. Όχι απλώς καρέκλα.
Σημείωση: Η αφορμή για το άρθρο αυτό ήταν το φετινό πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα του κινητού κινηματογράφου του Δήμου Πατρέων που όπως φαίνεται και από τις πρώτες προβολές έχει σημαντική συμμετοχή. Ένα 11χρονο όμως χρονικό ενός όπως φαίνεται επίμονου ανθρώπου, του σκηνοθέτη και κινηματογραφιστή Γιάννη Καραμπίτσου, για «Κινηματογραφική Παιδεία στις Πλατείες», (δείτε το σχετικό δημοσίευμα ΕΔΩ) δυναμώνει και τους προβληματισμούς που διατυπώνουμε στο άρθρο μας. Εφόσον δεν υπάρχει κάποιος ουσιαστικός αντίλογος για την 11χρονη «περιπέτεια» της πρωτοβουλίας «Κινηματογραφική Παιδεία στις Πλατείες» που να ακυρώνει τις αιτιάσεις του επιστολογράφου, θα πρέπει οι αρμόδιοι του Δήμου να δουν άμεσα το θέμα.
