Γράφει ο Γιώργος Αθανασακόπουλος, Συνθέτης, Καθηγητής Μουσικής
Όταν συζητάμε για το Ρωμαϊκό Ωδείο, συχνά επικεντρωνόμαστε στο ποιος θα το διαχειρίζεται και ποιος θα αποφασίζει για τη λειτουργία του. Ίσως όμως το πραγματικό ερώτημα να είναι άλλο: Για ποιον υπάρχει το Ρωμαϊκό Ωδείο;
Σκέφτομαι συχνά ότι άλλο είναι το χρήσιμο και άλλο το ωφέλιμο. Χρήσιμο μπορεί να είναι ένα μνημείο που φιλοξενεί μεγάλες παραγωγές και σημαντικά ονόματα. Ωφέλιμο όμως είναι ένα μνημείο που καλλιεργεί τη μνήμη, την παιδεία και τη σχέση των πολιτών με την ιστορία τους.
Το Ρωμαϊκό Ωδείο δεν είναι απλώς ένας χώρος εκδηλώσεων. Είναι ένας τόπος που κουβαλά αιώνες ιστορίας. Κάθε φορά που ανοίγει τις πύλες του, δεν φιλοξενεί μόνο μια παράσταση. Φιλοξενεί έναν διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
Γι’ αυτό αναρωτιέμαι: Είναι ένας χώρος που προορίζεται μόνο για την προβολή μεγάλων καλλιτεχνικών γεγονότων ή είναι και ένας χώρος εκπαίδευσης του λαού; Ένας χώρος όπου οι νέοι άνθρωποι, οι μαθητές, οι μουσικοί, οι δημιουργοί και οι πολίτες της Πάτρας μπορούν να έρθουν σε επαφή με την πολιτιστική τους κληρονομιά;
Η μνήμη έχει ιδιαίτερη σημασία για τον ελληνικό λαό. Μέσα από αυτήν αναζητούμε απαντήσεις για το μέλλον μας. Αναστοχαζόμαστε, διορθώνουμε τα λάθη μας, αναγεννιόμαστε. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη δύναμη του πολιτισμού: να μας βοηθά να γινόμαστε καλύτεροι από αυτό που ήμασταν χθες.
Για τον λόγο αυτό, το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι σε ποιον ανήκει η χρήση του Ρωμαϊκού Ωδείου. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι ποιος ωφελείται από τη λειτουργία του. Αν η απάντηση είναι οι πολίτες, οι νέοι άνθρωποι, η παιδεία, η τέχνη και ο πολιτισμός της πόλης, τότε βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο.
Το Ρωμαϊκό Ωδείο ανήκει ασφαλώς στην ιστορία. Πιστεύω όμως ότι ανήκει εξίσου και στο μέλλον της Πάτρας.























