H πρόσφατη συνάντηση των εταίρων της Διεθνούς Ένωσης Επαγγελματιών Οργανωτών Συνεδρίων (IAPCO) στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν απλώς μία ακόμη επαγγελματική διοργάνωση. Ήταν μια έμπρακτη επιβεβαίωση ότι ο διεθνής συνεδριακός χάρτης αναδιαμορφώνεται και ότι οι πόλεις που διαθέτουν υποδομές, στρατηγική και συντονισμό είναι αυτές που κερδίζουν μερίδιο από μια αγορά δισεκατομμυρίων ευρώ. Η Θεσσαλονίκη, με πάνω από 700 συνέδρια και εταιρικές εκδηλώσεις ετησίως και με οικονομικό αποτύπωμα που ξεπερνά τα 150 εκατομμύρια ευρώ, αποτελεί πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς μια πόλη μπορεί να επενδύσει μεθοδικά σε έναν τομέα που δημιουργεί εισόδημα, θέσεις εργασίας και διεθνή παρουσία. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι ακόμη και εκεί αναγνωρίζονται ελλείψεις υποδομών και η ανάγκη περαιτέρω επενδύσεων, όπως η ανάπλαση της ΔΕΘ. Την ίδια στιγμή, σε επίπεδο δηλώσεων και δημόσιου λόγου, ο τουρισμός βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο των συζητήσεων και στην Πάτρα. Εκπρόσωποι φορέων, αυτοδιοίκησης και επιχειρηματικού κόσμου αναγνωρίζουν όλο και περισσότερο ότι η πόλη πρέπει να διεκδικήσει ενεργότερο ρόλο στη σύγχρονη τουριστική οικονομία, η οποία πλέον δεν περιορίζεται στο μοντέλο «ήλιος και θάλασσα», αλλά επεκτείνεται δυναμικά σε θεματικούς τομείς, όπως ο συνεδριακός τουρισμός, η επιστημονική δραστηριότητα και οι επαγγελματικές διοργανώσεις. Η πραγματικότητα, ωστόσο, παραμένει αμείλικτη. Η Πάτρα σήμερα βρίσκεται εκτός του διεθνούς συνεδριακού χάρτη. Όχι λόγω έλλειψης ταυτότητας ή δυναμικού, αλλά λόγω έλλειψης των βασικών προϋποθέσεων: σύγχρονων συνεδριακών υποδομών, οργανωμένου μηχανισμού προσέλκυσης διοργανώσεων και, κυρίως, ενός συνεκτικού σχεδίου μεσοπρόθεσμης ανάπτυξης. Αυτή είναι μια αλήθεια που πρέπει να αναγνωριστεί με ειλικρίνεια. Διότι χωρίς υποδομές, δεν μπορεί να υπάρξει συνεδριακός τουρισμός. Και χωρίς στρατηγική, δεν μπορούν να δημιουργηθούν οι υποδομές. Την ίδια στιγμή, όμως, η διεθνής αγορά παρουσιάζει χαρακτηριστικά που δημιουργούν ένα παράθυρο ευκαιρίας για πόλεις όπως η Πάτρα. Όπως επισημάνθηκε και στο συνέδριο της IAPCO, το μοντέλο μετατοπίζεται προς μικρότερα και μεσαίου μεγέθους συνέδρια, με 1.000 έως 2.000 συμμετέχοντες, τα οποία αναζητούν νέους προορισμούς με επιστημονική βάση, καλή προσβασιμότητα και αυθεντική ταυτότητα. Σε αυτό το πλαίσιο, η Πάτρα διαθέτει προφανή συγκριτικά πλεονεκτήματα: ένα ισχυρό πανεπιστημιακό ίδρυμα, γεωγραφική θέση που συνδέει την Ελλάδα με την Ευρώπη, λιμάνι διεθνούς σημασίας και ανθρώπινο δυναμικό με υψηλό επίπεδο κατάρτισης. Αυτό που λείπει δεν είναι η δυνατότητα. Είναι ο σχεδιασμός. Η ένταξη της Πάτρας στον συνεδριακό χάρτη δεν μπορεί να αποτελέσει αποτέλεσμα συγκυρίας. Μπορεί να είναι μόνο αποτέλεσμα στρατηγικής επιλογής, με μεσοπρόθεσμο ορίζοντα και με σαφή στόχο τη δημιουργία των προϋποθέσεων που θα επιτρέψουν την ανάπτυξη των αναγκαίων υποδομών. Αυτό σημαίνει συντονισμό φορέων, διαμόρφωση ταυτότητας, προσέλκυση επενδυτικού ενδιαφέροντος και σταδιακή ένταξη της πόλης σε ένα δίκτυο διεθνών επαγγελματικών διοργανώσεων. Η συγκυρία είναι κρίσιμη. Η διεθνής αγορά αναζητά νέους προορισμούς. Η Ελλάδα, παρά τις αδυναμίες της, ενισχύει τη θέση της. Και ο δημόσιος διάλογος στην Πάτρα δείχνει ότι υπάρχει πλέον συνειδητοποίηση της ανάγκης για στροφή προς πιο ποιοτικές και βιώσιμες μορφές τουρισμού. Το ζητούμενο, πλέον, είναι αυτή η συζήτηση να μετατραπεί σε σχέδιο. Διότι στον σύγχρονο ανταγωνισμό των πόλεων, η απουσία από τον συνεδριακό χάρτη δεν είναι απλώς μια χαμένη ευκαιρία του παρόντος. Είναι ένας κίνδυνος αποκλεισμού από την οικονομία του μέλλοντος.
