Η εικόνα της ελληνικής οικονομίας θυμίζει μια κοινωνία σε σιωπηλή στάση πληρωμών. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: οι οφειλές προς την Εφορία αγγίζουν τα 111,8 δισ. ευρώ, ενώ τα ασφαλιστικά ταμεία «πνίγονται» κάτω από 50,2 δισ. ευρώ απλήρωτων εισφορών. Συνολικά, 162 δισ. ευρώ ιδιωτικού χρέους -ποσό που αυξάνεται με ρυθμούς ταχύτερους από την ίδια την οικονομία. Πίσω από αυτούς τους αριθμούς, όμως, βρίσκονται εκατομμύρια μικρομεσαίοι, επαγγελματίες και νοικοκυριά που δεν είναι «στρατηγικοί κακοπληρωτές», αλλά πολίτες που απλώς δεν μπορούν πια να πληρώσουν. Το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης (ΕΕΘ) επανέφερε πρόσφατα το αίτημά του για έκτακτη ρύθμιση 120 δόσεων και επέκταση της πάγιας ρύθμισης σε 36 δόσεις, τονίζοντας ότι «οι μικρομεσαίοι δεν έχουν πλέον άλλες οικονομικές αντοχές». Όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του ΕΕΘ, Κυριάκος Μερελής, η θεσμοθέτηση μιας πιο ευέλικτης και δίκαιης ρύθμισης θα αποτελέσει «τεράστια οικονομική ανάσα» για την αγορά, θα απελευθερώσει χιλιάδες επαγγελματίες από κατασχέσεις και αναγκαστικά μέτρα, και τελικά θα ενισχύσει τα δημόσια έσοδα. Την ίδια αγωνία εκφράζει και το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών (ΕΕΑ), με τον πρόεδρο Γιάννη Χατζηθεοδοσίου να προειδοποιεί πως «οκτώ στις δέκα μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τις οφειλές τους». Ο κ. Χατζηθεοδοσίου επισημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρεών προς τον ΕΦΚΑ δεν είναι καν κεφάλαιο, αλλά προσαυξήσεις και τόκοι που πολλαπλασιάζουν το βάρος. και ζητά μια ρεαλιστική, καθολική ρύθμιση με χαμηλό επιτόκιο και δυνατότητα επανένταξης όσων αποκλείστηκαν από προηγούμενα προγράμματα. Η θέση των δύο επιμελητηρίων είναι σαφής και απολύτως τεκμηριωμένη: χωρίς ουσιαστική ρύθμιση, η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα –η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας– θα καταρρεύσει. Η «διπλή» ρύθμιση που σχεδιάζει το οικονομικό επιτελείο για ΑΑΔΕ και Ταμεία είναι ένα βήμα στη σωστή κατεύθυνση, όμως η καθυστέρηση και η αβεβαιότητα ακυρώνουν κάθε καλό σχεδιασμό. Η κυβέρνηση οφείλει να δράσει εδώ και τώρα. Κάθε μήνας καθυστέρησης σημαίνει νέα λουκέτα, απώλεια θέσεων εργασίας και συρρίκνωση της φορολογικής βάσης. Η ρύθμιση χρεών δεν είναι προεκλογικό «δώρο», αλλά όρος επιβίωσης για χιλιάδες επαγγελματίες και εργαλείο ανάκαμψης για το ίδιο το κράτος. Κάθε ευρώ που ρυθμίζεται, είναι ευρώ που επιστρέφει στην αγορά, στην κατανάλωση, στην ανάπτυξη.
